Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
rîfe swm.
rîfe , rîf swm. BMZ rîffe Wack. pr. 56, 513. Chr. 9. 869,15. der reiffen ib. 1. 472, 9 —: gefrorner tau, reif, pruina (rîfe, rîffe, rîff, reif) Dfg. 469 a , n. gl. 307 b . Diem. Walth. Trist. Such. der reif wirt auʒ der selben lai dunst, dar auʒ daʒ taw wirt Mgb. 85,2. so gesiht man nimmermê weder rîfen noch den snê j. Tag 67. der rîfe entwelt eʒ ninder Gen. D. 9,1. sô der rîfe lît Wolfr. lied. 7, 14. sît der kalte rîfe lac Msf. 203,30. sô kalter snê ûf rîfen lît Renn. 5622. dâ mac man den rîfen schouwen Neif. 12,37. mit meien touwe ein starker rîfe Ulr. Wh. 257 d . der meie sunder rîfen Hadam…