Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
râton aostndfrk. sw. v.
aostndfrk. sw. v.
rat-: 3. sg. -ut Gl L 446 (-u- aus a korr.; zu -u- für ô vgl. Borgeld §§ 36. 237); 3. pl. prt. -odon 631. 827; ge-: part. prt. -ot 826.
jmdn. reizen, erzürnen: ratut [usquequo deus improperabit inimicus;] irritat [adversarius nomen tuum (sc. Gott selbst) in finem? Ps. 73,10] Gl L 446. ratodon [zu: patres nostri in Aegypto non intellexerunt mirabilia tua (Gottes) ... et] irritaverunt [ebda. 105,7, oder zu:] irritaverunt [eum (Gott) in adinventionibus suis, ebda. 29] 631. geratot ist [vidit dominus, et ad iracundiam] concitatus est [Deut. 32,19] 826. ratodon [me (Gott) provocaverunt in eo, qui non erat deus, et] irritaverunt [in vanitatibus suis, ebda. 21] 827.
Vgl. râtannussi aostndfrk., râzi.