Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
râton aostndfrk. sw. v.
râton aostndfrk. sw. v. rat-: 3. sg. -ut Gl L 446 (-u- aus a korr.; zu -u- für ô vgl. Borgeld §§ 36. 237 ); 3. pl. prt. -odon 631. 827; ge-: part. prt. -ot 826. jmdn. reizen, erzürnen: ratut [ usquequo deus improperabit inimicus; ] irritat [ adversarius nomen tuum ( sc. Gott selbst ) in finem? Ps. 73,10 ] Gl L 446. ratodon [ zu: patres nostri in Aegypto non intellexerunt mirabilia tua ( Gottes ) ... et ] irritaverunt [ ebda. 105,7, oder zu: ] irritaverunt [ eum ( Gott ) in adinventionibus suis, ebda. 29 ] 631. geratot ist [ vidit dominus, et ad iracundiam ] concitatus est [ Deut. 32,19 ] 826. …