Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ramma (st. sw.?) f.
(st. sw.?) f., mhd. ramme st. f., nhd. ramme; mnd. ramme sw. f. (vgl. Lasch-Borchling, Mnd. Hwb. 2,1854 s. v. ramme2).
ramma: nom. sg. Mayer, Glossen S. 21,20 (Darmst. 739, Gll. 9. u. 10. Jh.).
Rammbock: ramma [a tertiae quoque declinationis nominibus supra dictis ... fiunt derivationes verborum per singulas terminationes ... in es,] aries [arieto, arietas, miles milito militas, Eut., Ars 458,26].
Vgl. rammo.