Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rammalôn sw. v.
sw. v., mhd. nhd. rammeln, dial. tirol. remln Schatz, Tirol. Wb. 2,481, hess. rhein. rämmeln Südhess. Wb. 4,1199, Rhein. Wb. 7,57; mnd. rammeln, mnl. rammelen. — Graff II,505.
rammiloton: 3. pl. prt. Gl 1,303,34 (Stuttg. Theol. et phil. fol. 218, Gll. 12. Jh.?); kæ-rāmaloton: part. prt. nom. pl. m. Thoma, Glossen S. 10,15 (vgl. Meineke, Stud. S. 125,206; S. Mihiel BM 25, Gll. 11. Jh. (?); nach Thoma ka-; anders im Gl.-Wortsch. 7,319 zu einem sonst nicht belegten girammalôn gestellt).
remmilontemo: part. prs. dat. sg. m. Gl 1,350,47 (M, clm 18140, 11. Jh.).
bespringen, begatten (von Tieren): rammiloton [igitur quando primo tempore] ascendebantur [oves, ponebat Iacob virgas in canalibus aquarum ante oculos arietum et ovium, ut in earum contemplatione conciperent, Gen. 30,41] Gl 1,303,34. kærammaloton uurtan [sed si quando oves et caprae primo tempore] ascendebantur [Comm. in Gen. 3,18, PL 107,604C] Thoma, Glossen S. 10,15 (vgl. Meineke, Stud. S. 125,206); hierher wohl auch, als Vok.-Übers. von emissarius ‘zur Zucht dienend’ (vgl. Mlat. Wb. III,1237,49 ff.): remmilontemo [(Aaron) mittensque super utrumque sortem, unam domino, et alteram] capro emissario [Lev. 16,8] Gl 1,350,47 (zur Kontextbed. von emissarius ‘fortgeschickt’ vgl. Mlat. Wb. a. a. O. 43 f. u. Thes. V,2,3,497,75 ff.).
Abl. rammalôd, rammalunga; vgl. ram1, rammo.
Vgl. Heyne, Hausalt. 2,183 Anm.