quinta

quinta -ae f. I. Bezeichnung für die fünfte Tonstufe des Tonsystems II. ‚Quinte‘ III. Bezeichnung für die verminderte Quinte — I. term for the fifth note in the tonal system II. fifth III. term for the diminished fifth I Bezeichnung für die fünfte Tonstufe des Tonsystems — term for the fifth note in the tonal system [s.X-XI] Ton. Leod. pr. 34: Quinta dehinc subsequitur hypate meson. LmLPs.-Odo mus. p. 270a: a quinta (⋅E⋅) in nonam secundam (⋅♮⋅). al. LmLPs.-Odo dial. p. 255b: Prima vocum coniunctio est, cum illae duae voces iunguntur, inter quas unum est semitonium, ut a quinta in sextam. al. LmLGuido ep. p. 482, 188. al. LmLOrg. Mediol. rhythm. 22: Organalis erit quarta et quinta. al. LmLFrut. brev. 13 p. 97. al. [s.XII] LmLGuido Aug. 43-44. LmLTon. Gratianop. p. 12. al. LmLTon. Nivern. f. 143r p. 122: Quot principia habet (sc. tercius tonus)? Quatuor. Que? Decimam ⋅c⋅, octavam ⋅a⋅, septimam ⋅G⋅, quintam ⋅E⋅. al. [s.XIII] LmLTrad. Garl. plan. V 268: Differtur vero octavus (sc. tonus) a septimo, quia octavus habet tertiam, quartam et quintam, quas non habet septimus, et septimus habet tertiam decimam, quam iure non habet octavus (inde LmLNicol. Burt. 1, 23, 146). LmLEngelb. Adm. 4, 26, 14. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 2, 80, 13: inter voces ⋅E⋅ quintae et ⋅♮⋅ nonae secundae. LmLIac. Leod. spec. 2, 97, 15: Nam inter ⋅e⋅lami duodecimam et ⋅E⋅lami quintam secundum ordinem gammatis est diapason. al. LmLAnon. Michaelb. I p. 47. [s.XV] LmLTrad. March. 354. al. LmLGuill. Pod. 3, 13. II ‚Quinte‘ — fifth A im Zusammenklang (in der Mehrstimmigkeit) — in simultaneous sonority (in polyphony)[] 1 Gebrauch — usage a im Hinblick auf das Verhältnis von zwei Stimmen — with reference to the interrelation of two voices [s.X] LmLOrg. Selest. p. 68, 3: Quod vero organum invenitur in secunda et tertia similiter sicut in quarta et quinta, non naturale hoc dicitur. [s.XI] LmLOrg. Montep. 6: Medias autem voces inter primam et ultimas duas preelectas ponat in quinta vel quarta vel tertia vel sexta, sed frequentius in quarta vel in quinta, quia pulcrius sonat. LmLOrg. Montep. 19: inceptio, que semper est cum cantu vel in quarta vel in quinta, aliquando et sexta vel tertia. al. [s.XII] LmLAnon. La Fage I 14, 10: Discantus igitur in unisono aut in quarta, id est diatesseron, aut in quinta, id est diapente, aut duplari euphonia diapason debet incipere et per aliquam harum consonantiarum aut per unisonum suo semper cantu per unum quemcumque punctum et sillabam respondere. LmLAnon. Pannain p. 116: Si discantus fuerit cum cantu et cantus remittatur tono, discantus intendatur semiditono et erunt in quarta et e contrario, vel intendatur semiditono et tono et erunt in quinta et e contrario. al. [s.XIII] LmLOrg. Vatic. p. 186: Descendat organum 3 voces et erit in quinta. al. LmLDisc. Si cantus equ. 5 p. 244. al. LmLDisc. Si cantus asc. 5. al. LmLDisc. Ad brevem p. 12: descende tertiam et habebis quintam. ibid. al. LmLDisc. pos. vulg. p. 179, 22 (p. 192): Discantus proprie est idem in prosis sed diversus in notis consonus cantus, sicut cum aliquis cantus eclesiasticus in quinta, octava et duodecima discantatur. al. LmLMens. Sciendum 13. LmLDisc. Quicumque III 3 p. 261: Sciat igitur, qui quintat, quod sola quinta non sufficit ad quintandum vel ad cantuum armoniam. al. LmLDisc. Videndum 9: Si incipit (sc. discantus) cum cantum (pro cantu), ascendat quartam et erit in quinta. al. [s.XIV] LmLPs.-Phil. lib. mus. p. 37a: unisonus bis non debet poni, nec quinta, nec octava, nec duodecima. al. LmLIac. Leod. spec. 4, 50, 4: Et similiter una quarta in diatessaron aut petit unisonum aut quintam. Quinta, scilicet diapente, propter bonitatem suam tenet locum suum. Perficitur tamen in unisono aut in diapason. LmLIac. Leod. spec. 7, 10, 1: Uno modo ex consonantiis, ex quibus discantus conficiuntur, ut, quantum ad hoc discantans, qui amplius, frequentius et quasi a domino utitur quintis, diapentizare vel quinthiare dicatur. LmLIoh. Mur. contr. 14. al. LmLQuat. princ. 4, 2, 33: Vel potestis descendere ad quintam vocem a loco, in quo statis, et habebitis quintam. al. LmLIoh. Tork. disc. p. 137. al. LmLIoh. Boen mus. 4, 67. al. LmLGoscalc. 2, 1 p. 110, 16: Dyapenthe vero, id est quinta, requirit post se semiditonum, ditonum vel dyapenthe cum tono. al. LmLCompil. Ticin. G 314. al. LmLTrad. Pipudi p. 46. al. LmLArs org. p. 101: Iste voces stant in bona quinta: ⋅C⋅G⋅, ⋅D⋅A⋅, ⋅E⋅b⋅, ⋅F⋅C⋅, ⋅G⋅D⋅, ⋅A⋅E⋅, ⋅b⋅ molle ⋅F⋅, ⋅b⋅ semitonium, qui est inter ⋅F⋅ et ⋅G⋅, et sic de aliis. LmLPhil. Andr. p. 116b: Tertia post quintam semper tenere memento. al. LmLGen. disc. Postquam 5, 6: omnes in fine in consonantia se reperiant, quis in quinta, quis in octava. LmLAnon. Seay p. 36. al. LmLAnon. Monac. II 110: in fracturis possumus frangere de octava ad octavam, de quinta ad quintam, de duodecima ad duodecimam. al. LmLPaul. Flor. 9. al. [s.XV] LmLUgol. Urb. 2, 6, 5. al. LmLTact. Octo princ. 29: tactus potest incipi in qualibet concordancia, principaliter tamen in quinta vel in octava. al. LmLTact. Opusculum 133: Sed dum formantur tercie ad quintam tendentes, tales debent esse elevate. al. LmLTact. Concordanciarum p. 171, 24. al. LmLTact. Reperi 19: Nota, quandocumque ascenditur vel descenditur cum saltu, tactus potest incipi in qualibet concordantia, principaliter tamen in quarta, quinta vel octava. al. LmLTact. Bona 8: Item quinta non debet sequi quintam. al. LmLFr. Gafur. extr. 9, 5, 1: Primo igitur sciendum est, quod, si cantus sit unisonus, discantus octave corde debet descendere dyatesseron ad habendum quintam et e converso; si cantus ascendat dyatesseron, [] discantus octave ad habendum quintam remanebit in eodem. al. LmLCompos. Natura 2, 26: semper inter duas quintas alia consonancia perfecta vel imperfecta. al. LmLCompos. Capiendum 10, 16: quinta bene potest sequi octavam et e contrario. al. LmLIoh. Tinct. contr. 1, 6, 14: Quomodo quintam aliam. Quintam aliam supra tenorem superior quinta post se, quamvis raro, habere potest, quando tenor immotus permanet. Sed si tenor ipse quatuor gradus ascenderit, ipsa superior quinta infra eum aliam quintam post se congruentissime habebit. al. LmLBart. Ram. 2, 1, 1 p. 65. al. LmLAnon. Tegerns. II 131: Item contrapunctus non solum ex 3^is, 5^is, 6^is et 8^is componitur, sed etiam ex 10^is, 12^is etc.. al. LmLIoh. Hoth. contr. II 5. al. LmLNicol. Burt. 2 append. 1-7. al. LmLGuil. mon. 6 p. 35: dissonantiae quartae dat dulcedinem tertiae altae, et illa tertia dat dulcedinem quintae et hoc secundum usum modernum. al. LmLFr. Gafur. pract. 3, 3: Quinta regula est, quod duae perfectae concordantiae similes possunt in contrapuncto consequenter et immediate constitui: ... quum fuerint duae quintae immediate succedentes, quarum prima per thesim ducta sit, secunda per arsim vel econverso. LmLFr. Gafur. pract. 3, 12: plures octavae ac plures quintae immobiles conveniunt in contrapuncto. al. LmLFlor. Fax. 2, 14, 5. al. LmLContr. Contr. est ars 3: In supremis notulis tenoris ordinandae sunt consonantiae minores, sicut tertiae et unisoni, et in mediis quintae et sextae. al. LmLContr. Cum notum 13 p. 301: bene potest descendere de duodecima in octavam, et de octava in quintam, et de quinta in unisonum. Contr. Debemus scire 5: Item non possumus ascendere vel descendere cum tenore per voces perfectas nisi duobus modis, videlicet per quintam et per quartam. al. LmLContr. Et primo I 17 p. 139 (p. 463b): quinta non debet fieri post sextam (sim. LmLContr. Nota quinque 12). LmLContr. Et primo II 41 p. 144 (p. 465a): Sed in eadem linea vel in eodem spacio possunt fieri tres quintae vel quattuor vel plures. LmLContr. Inprimis 2, 1: quinque sunt species contrapuntus magis principales, scilicet unisonus, tertia, quinte, sexta, octava. al. LmLContr. Nota quod novem I 12: Nota, quod unisonus requirit terciam seu quintam, aliquando sextam seu octavam. Tercia requirit quintam seu sextam, aliquando octavam seu decimam. Quinta requirit sextam seu octavam, aliquando decimam seu duodecimam. al. LmLContr. Prima regula 90. al. LmLContr. Primo sciendum p. 291: duodecim sunt species biscantus, scilicet unus sonus, 3^a, V ^a, sexta, octava, X^a, XII^a, XIII^a, XV^a, XVII^a, XVIIII^a, et XX^a. LmLContr. Salvator 19: Nota, quod aliud est cantare per quintam, aliud est per octavam, aliud per duodecimam. Nota, quod, quando cantamus per quintam, debemus respicere tenorem et cantare per eandem deductionem, ut tenor est. LmLContr. Volentibus I p. 27b: Si autem ordinantur due tertie, tres, quatuor vel plures cantu descendente, sequitur immediate quinta. al. b im Hinblick auf das Verhältnis von mindestens drei Stimmen — with reference to the interrelation of at least three voices [s.XV] LmLTact. Opusculum 129: Unde contratenor quandoque fit in quintis, et ille satis est notus; et quandoque in quartis et eciam in sextis, et illi non sunt noti. LmLPetr. Betschk p. 540, 15: Quando enim tenor in bassa stat et discantus stat in octava, tunc contratenor debet stare in quinta supra tenorem et in quarta sub discantu. al. LmLCompos. Natura 5, 12: Quando discantus ponitur in octava infra vel supra tenorem, contratenor potest poni in tercia, quinta, sexta, octava eciam supra vel infra tenorem. LmLCompos. Natura 6, 24: quinta supra quintam et infra quarta cum eadem sonat <divisim>. al. LmLCompos. Capiendum 10, 5. al. LmLIoh. Tinct. contr. 1, 5, 8: Porro per totum discursum cantus, quem faubourdon vocant, quarta sola admittitur ei saepe quinta ac saepius tertia supposita, quamvis quinta ipsi quartae subiuncta suaviorem concentum [] quam tertia efficiat. al. LmLFr. Gafur. op. 5, 8. LmLGuil. mon. 6 p. 38: Modus autem istius faulxbordon aliter posset assumi apud nos ... tenendo proprium cantum firmum, sicut stat, et tenendo easdem consonantias superius dictas tam in suprano quam in contratenore, possendo tamen facere sincopas per sextas et quintas, penultima vero existente sexta, et sic contratenor sic faciendo. al. LmLFr. Gafur. pract. 3, 11: Quod si tenor octavam supra baritonantem duxerit intensam, tunc contratenor in tertiam ac suavius in quintam. al. LmLContr. Consonantiae p. 410a: si aliquis vellet proferre contratenorem loco accentus, pro quarta infra ponenda est quinta infra. al. LmLContr. Si discantus 26: Si bassus est in 5 supra tenorem, altus est in 3 sub bassu aut in 4, 6, 8 supra bassum. al. c in der sight-Technik — in sighting [s.XV] LmLIoh. Hoth. contr. I 28: per Anglicos iste modus canendi vocatur discantus visibilis ... ponere quintam sub tenore per quartam. LmLNicol. Burt. 2, 6, 46-48. LmLGuil. mon. 6 p. 35: Nota, quod ad habendam perfectam perfectionem consonantiarum ocularem, nota, quod unisonus accipitur pro octava, tertia bassa accipitur pro sexta alta ... et ipsa quarta bassa accipitur pro quinta alta. al. LmLGuill. Pod. 6, 5. 2 qualitative Bestimmung — qualitative determination [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 1, 3, 11: quoddam hominum genus in melioribus laetatur consonantiis, in vocibus vel sonis magis consonis, ut in octavis, in quintis decimis, in quintis et quartis; aliud vero in rudioribus, ut in tertiis et septimis, in decimis et undecimis. LmLIac. Leod. spec. 6, 62, 14: in quintis non iacet tam perfecta concordia sicut in octavis. LmLIoh. Mur. contr. 7: Diapente est species perfecta et vocatur quinta. LmLIoh. Tork. disc. p. 136: Septem sunt species discantus secundum modernos, videlicet unisonus, tercia, quinta, sexta, octava, decima et duodecima. Quarum istarum 7 tres sunt inperfecte et 4 perfecte. Imperfecte sunt hec: tercia, sexta et decima. Perfecte sunt hec: unisonus, quinta, octava et duodecima. LmLIoh. Boen mus. 4, 22. al. LmLCompil. Ticin. G 312: Nota, quod quatuor sunt consonantie in contrapunto, videlicet quinta, octava, duodecima et quintadecima. LmLTrad. Pipudi p. 45. LmLAnon. Mediol. 2, 3. LmLHenr. Zel. 9: Perfecte (sc. concordancie) sunt unisonus et octava; ratio est hec, quia naturaliter concordant. Inperfecte sunt tertia, sexta et decima. Medie sunt quinta et duodecima; ratio est hec, quia minus sunt quam perfecte et magis quam inperfecte. LmLAnon. Seay p. 37: Consonantes vero, quibus utimur, sunt octo, videlicet unisonus, tertia, quinta, sexta, octava, decima et duodecima, tredecima, quarum sunt quatuor perfectae et quatuor imperfectae. Quatuor perfectae sunt istae, videlicet unisonus, quinta, octava et duodecima, quia (ms. et ed. ex errore pro quarum?) duae sunt perfectae omnino et duae sunt semiperfectae. Perfectae omnino sunt unisonus et octava. Semiperfectae sunt quinta et duodecima. LmLAnon. Monac. II 86. al. LmLNicol. Sen. p. 11. LmLPaul. Flor. 3. [s.XV] LmLProsd. contr. 3, 3-4. LmLUgol. Urb. 2, 3, 20: ipsarum (sc. consonantiarum) una duntaxat dicitur esse consonantia perfecta, scilicet quinta, reliquae vero, quia a consonantiae plena perfectione distant, imperfectae dicuntur consonantiae. al. LmLTact. Octo princ. 6: ⋅b⋅mi habet istas concordancias: ⋅B⋅mi terciam depressam ⋅d⋅solre, ... quintam ⋅ff⋅faut♯. al. LmLTact. Opusculum 55. al. LmLTact. Prima est 11. LmLTact. Concordanciarum p. 168, 32. al. LmLPetr. Betschk p. 536, 28: Quinta est concordancia bona. LmLAnon. Monac. 1, 32: Perfecte consonancie sunt unissonus, quinta, octava, duodecima et quindecima. LmLTact. Bona 29. al. LmLCompos. Natura 2, 8. LmLBart. Ram. 2, 1, 1 p. 64: quantum quinta habet perfectionis, tantum quarta ad dissonantiam accedit et a consonantiis recedit. al. LmLIoh. Hoth. contr. I 2-3. LmLGuil. mon. 6 p. 33. al. LmLGuill. Pod. 6, 11: Tredecim sunt species contrapuncti, scilicet unisonus, tertia, quinta, sexta, octava, [] decima, duodecima, tertiadecima, quintadecima, decimaseptima, decimanona, vigesima, vigesimasecunda. Harum autem quedam sunt simplices, quedam composite, quedam vero decomposite. Simplices quidem sunt unisonus, tertia, quinta, sexta. al. LmLFr. Gafur. pract. 3, 7: Cumque quinta longe distet perfectione ab octava, sexta ipsa ipsius quintae particeps imperfectiorem obtinuit sonoritatem quam tertia, quae et quintae et unisoni tamquam media ad extremos participat perfectionem. al. LmLFlor. Fax. 2, 18, 4. al. LmLAnon. Couss. I p. 445: Item specierum et consonantiarum perfectarum alia vox ut hic: unisonus, dyapente maior ut hic: quinta, dyapason minor ut hic: octava. al. LmLContr. Consonantia 11: Item a quinta componuntur 12. 19. 26. 33., quae etiam perfectae sunt, quia a perfecta componuntur et derivantur, scilicet a quinta. al. LmLContr. Consonantiae p. 409a. Contr. Debemus scire 12. LmLContr. In presenti 15: Perfecta consonantia est VIII^a, que diapason vel dupla dicitur. Imperfecta consonantia est quinta, que ex aliqui tria (?) vel diapente nuncupatur. LmLContr. Inprimis 2, 25: Sicut ergo quinta et octava sunt perfectae species, ita duodecima et quinta decima, quae ad ipsas reducuntur. LmLContr. Si discantus 30. LmLContr. Volentibus III p. 12a: Istarum autem specierum quinque sunt perfecte, scilicet unisonus, tertia, quinta, sexta, octava, duodecima et quintadecima. B als Tonabstand oder Sukzessivintervall — as distance between notes, or successive interval [s. XI] LmLGuido reg. 152: plagae saliunt ad quintas nec vadunt ulterius / et ad quintas declinando sibi satisfaciunt. al. LmLOliva 118-119. LmLHeinr. Aug. 106: Quare quidam in quartis et quintis eadem signa ponunt? M: Error est, declinari debet. D: Quare? M: Quia, ut iam satis patuit, diapente et diatessaron aequisonantiam non exhibent. LmLAribo 67 p. 21: Sicut cantus plagalis, nec principia, nec fines distinctionum tendit ad quintam, cum etiam raro mittat ad quartam. al. LmLComm. Guid. 67 p. 137. al. LmLLib. spec. 35 p. 50. al. LmLAnon. Lips. p. 158. LmLVers. Ars humanas p. 114a. al. LmLFrut. brev. 8 p. 62. LmLQuaest. mus. 1, 9 p. 18: tritus finalis ⋅F⋅ supra quarta, tritus excellens ⋅f⋅ infra caruit quinta. LmLIoh. Cott. mus. 12, 14: Plagales autem omnes a finali usque ad quintam, quod est diapente, ascendunt. LmLIoh. Cott. mus. 19, 4: Sed et hoc harmoniam non minimum exornat, si in cantibus discipulorum id observetur, ut finalem saepe repetant circaque illam versentur et in quarta rarissime pausent, in quinta vero nullo modo (sim. LmLIac. Leod. spec. 6, 51, 6). al. LmLTrad. Guid. 7. [s.XII] LmLGuido Aug. 527: Communis compositio autentorum est in quinta incipere vel in quinta pausare et eam frequentare. Accipe in autento secunde manerie sextam pro quinta. al. LmLTon. Cist. 46. al. LmLAnon. Cist. I 90 p. 32. al. LmLAnon. Cist. II c. 1151B. al. LmLAnon. La Fage I 12, 6: Quinti toni proprium est a finali ad quintam per ditonum et semitonium hilariter ascendere et supra quintam tonum et sub finali semitonium habere. LmLAnon. La Fage I 15, 16: organum vel ad quintam, id est diapente, a cantu descendit. al. LmLAnon. Pannain p. 112: cantus, qui sepius quintam repercutit. al. [s.XIII] LmLAnon. Lovan. p. 493a. al. LmLDisc. Omnis homo II 25 p. 254: descendere quintam et erit in dyapente. al. LmLDisc. Ad brevem p. 12. LmLMus. man. 58, 24: Generales tamen progressiones, ut praedictum est, vel saltibus dyapenticis fiunt a finali ad quintam vel minoribus saltibus. al. LmLTon. Franc. p. 122a. al. LmLIoh. Aegid. 15, 26. al. LmLDisc. Quicumque III 19 p. 262: Si autem quintans a dupla velit descendere ad quintam. al. LmLDisc. Videndum 31. al. LmLVers. Postquam pro 259. al. LmLPs.-Mur. summa 1603. al. LmLEngelb. Adm. 1, 14, 4. al. [s.XIV] LmLIac. Leod. comp. 2, 7, 14: Secundus (sc. tonus) vero etiam regulariter ad quintam, id est diapente, descendit. al. LmLIac. Leod. spec. 4, 9, 2: unus dicat re et alius simul cum illo ad [] quintam desuper dicat la. LmLIac. Leod. spec. 6, 87, 6: non cito salientes ad quintam. al. LmLQuat. princ. 4, 2, 23: potestis ascendere ad quintam et eritis in quinta. al. LmLSumm. Guid. comm. 4, 18: omnes (sc. autenti) tenorem suum incipiunt in quinta excepto solo tertio, qui incipit a sexta. al. LmLAnon. Michaelb. I p. 48. LmLHeinr. Eger 4 p. 43: si <quis> grossae vocis cantet cantum ecclesiasticum non multum ascendentem, sicut esset cantus sexti toni, et alter unus grossae vocis cantet quintam desuper et puer acutissimus ad principalem cantum cantet octavam. al. LmLCompil. Ticin. G 323. al. LmLAnon. Seay p. 28. LmLPaul. Flor. 6. al. [s.XV] LmLIoh. Cicon. mus. 2, 36 p. 310, 23. al. Prosd. plan. 2, 13 p. 118, 20. al. LmLIac. Theat. 43: descendunt (sc. antiphone) quintam sanam in ⋅C⋅ gravem. al. LmLNicol. Cap. p. 325: non multum ascendentes sicut aliqua quinta integra vel sana. al. Trad. Holl. X A 1. LmLGob. Pers. p. 188b. al. LmLAnon. Claudifor. 4, 8, 3: saltus per diapente, hoc est ad quintam. al. Anon. Gemnic. 3, 2, 10. al. LmLUgol. Urb. 1, 124, 4. al. LmLArn. Zwoll. p. 31: Organum autem misse Domini habet simplicia principalia in duo divisa, et quelibet principalis duas quintas et unam octavam habet, et sunt ibi 5 registra. al. LmLTact. Ad habendum 4. al. LmLTact. Concordanciarum p. 169, 19: ⋅b⋅fa⋅be⋅mi habet quintam semitonium supra faut. al. LmLTrad. Holl. IX 2, 3, 34: Cantus, qui suam quintam ascendendo non tetigerit, plagalis iudicatur. al. LmLAnon. Carthus. nat. 7, 34: Cantus non tangens quintam vult esse plagalis. al. LmLTrad. Holl. I 2, 3, 10. al. Trad. Holl. XI 5, 21: a finali ad quintam ascendere. al. LmLTrad. Holl. VI 26, 3. al. LmLConr. Zab. chor. 5, 1: Devotionaliter cantare ... est sic cantare, quod quilibet simul cantantium in forma maneat in eis notis, quae a devotis patribus nobis sunt traditae ita, quod nullus illas in plures frangat vel ab eis quomodolibet recedat in quintam supra vel in quartam infra aut in aliam concordantem saliendo vel ad modum discantus divagando et ab eis declinando. LmLFr. Gafur. extr. 9, 1, 10. al. LmLCompos. Natura 4, 4: potest discantus solum in quinta vel unisono imo et infra tenorem incipi et finiri. al. LmLCompos. Capiendum 2, 15. al. LmLBart. Ram. 2, 1, 1 p. 62. al. LmLIoh. Hoth. contr. II 32. al. LmLAdam Fuld. 2, 7: Diapente est saltus ad quintam, includit tres tonos cum semitonio, nisi sit semidiapente. LmLLad. Zalk. A 63: dyapente ... quasi ascensus vel descensus de quinta ad quintam. al. LmLGuill. Pod. 4, 22. al. LmLMich. Keinsp. 8, 22. al. LmLAnon. Couss. I p. 446a: discantus non debet multum saltare per magnas species sicut per quintas, sextas aut septimas aut octavas, sed aliquando potest, non autem sepius. al. Trad. Holl. XVII 259. al. Trad. Holl. XIX 290. al. LmLIoh. Velle metr. 12. al. LmLOrg. Ambros. p. 5. LmLContr. Ad sc. comp. p. 93b: tertia sub tenore vel quinta sub vel sexta sub. Contr. Primo videndum 1, 1: Primo videndum est de 5^a, quot ponuntur notae in ut. Dicendum est: quatuor, scilicet ut mi sol la: ut unisonus, mi 3^a, sol 5, la sesta. In re ponuntur tres, re fa la: re unisonus, fa 3^a, la quinta. eqs. LmLContr. Quatuor sunt p. 410b: Potest in contrapuncto poni quinta descendens; et si planus cantus iterum descendat, potest in contrapuncto poni quinta descendens; et si planus cantus iterum descendat, potest in contrapuncto iterum poni quinta ascendens. LmLContr. Quid est 16: Nota, quod super omne ut unisonus est ut, 3^a mi, 5 ^a sol vel ut. al. LmLContr. Salvator 36. al. LmLContr. Septem s. spec. II 8: Quinta, videlicet dyapente, non in illis locis, in quibus sunt fa mi mi fa et econverso, nisi per falsam musicam. LmLContr. Si discantus 2: Si discantus ordinatur in unisono cum tenore, contratenor potest ordinari in 3 vel 5 supra tenorem, et bassus ordinari potest in 3 sub tenore. al. LmLMon. Prima corda II 73. al. C Bestimmung — determination [s.XIV] LmLPs.-Phil. lib. mus. p. 36b: de quinque vocibus fit dyapente et vocatur quinta. LmLIac. Leod. spec. 2, 29, 1: vulgariter [] dicitur (sc. diapente) una quinta. LmLIac. Leod. spec. 4, 51, 3: Quinta partitur ex tertia duorum tonorum inferius et semiditono superius et dicitur quinta fissa vel e converso. al. LmLPetr. Palm. p. 510: Diapente est quaedam alia species discantus, quae quinta alias nominatur continens legitimum spatium trium tonorum et unius semitonii et quinque voces immediate sequentes tam in elevatione quam in depressione. LmLIoh. Boen ars append. 4bis, 8: Ex hoc numero, qui hemiolius dicitur, simphonia nascitur, que diapente nuncupatur practiceque quinta. LmLIoh. Boen mus. 1, 77: Et est dyapente in proportione sesquialtera ut inter 3 et 2 et vocatur Latino nomine quinta. al. LmLHeinr. Eger 2 p. 39. LmLPs.-Mur. prop. p. 96b. LmLCompil. Ticin. M 452: Diapente, id est quinta, est distantia trium tonorum cum dimidio. al. LmLHenr. Zel. 16: Quinta est quinta vox supra tenorem, que quinque voces tenent in se tres tonos cum semitono sicut re la. al. LmLAnon. Seay p. 34: Diapente dicitur a ‚dya‘, quod est ‚de‘, et ‚penta‘, quod est ‚quinque‘, quia ex quinque vocibus fit et scribitur per notam, et est quinta naturalis, quae fit ex quinque vocibus facientibus tres tonos et semitonum. ibid. al. LmLAnon. Monac. II 74: Quinta in se continet diapente, videlicet tres tonos cum dimidio. [s.XV] LmLIoh. Cicon. mus. 4, 13 p. 382, 20: Quinta que est? Sesqualtera. LmLProsd. mon. 2, 1: dyapente, que alio nomine quinta consonans nuncupatur. LmLAnon. Carthus. theor. 20, 14: Dyapenthe species musicalis est et armonica, que apud compositores musice quinta dicitur vel media. Quinta quidem, quia dyapenthe dicitur a ‚dya‘, quod est ‚de‘, et ‚pentha‘, quod est 5, quasi ex 5 vocibus constituta in se habens tres tonos perfectos et unum imperfectum. al. LmLIoh. Legr. rit. 2, 3, 1, 7: priscorum ignari mutavere vocabula philosophorum, appellando ditonum tertiam, diatessaron quartam et diapente quintam. al. Trad. Holl. XX 3, 36: Diapente ... habetur in XV locis et est quinta usitata. LmLTact. Bona 31: Sed quinta dicitur, quando contra fa positum in ⋅f⋅faut ponitur fa positum in ⋅c⋅solfaut. al. LmLIoh. Tinct. diff. 204: Quinta idem est quod diapenthe concordantiam et coniunctionem importans. LmLIoh. Tinct. nat. 51, 5. LmLIoh. Tinct. contr. 1, 6, 1. al. LmLBart. Ram. 2, 1, 1 p. 63: Quinta vero si augmentum vel decrementum recipiat semitonii, vel in sextae transit proprietatem vel in tritoni duritiem ac discrepantiam convertitur. al. LmLFr. Gafur. pract. 3, 2. LmLFlor. Fax. 2, 10, 1. al. LmLErasm. Hor. p. 80b: si quarta a quinta subtrahitur, remanebit secunda, hoc est, si dyathesseron a dyapenthe subtrahitur, relinquitur tonus in residuo. al. Trad. Holl. XVI 3, 1, 19. LmLCompil. Salisb. 78: Diapente est saltus ad quintam, ubi includuntur tres toni et unum semitonium. LmLContr. Ad sc. artem p. 69a: Dyapente est quedam consonantia, que quinta vel media dicitur, et fit de quinque vocibus continentibus tres tonos cum semitono sicut de ut ad sol et de re ad la. LmLContr. Quatuor sunt p. 410a: Quinta et duodecima et decimanona idem sunt. LmLContr. Quicumque II 20: Quinta [concordantia] debet habere tres tonos cum dimidio, sicut de ⋅d⋅ usque ad ⋅aa⋅, et si de tribus tonis inveniatur, opportet ibi apponere C quadratum ibi causa semitonii lucrandi, sicut de ⋅b⋅ usque ad ⋅f⋅ apponatur ergo C in ⋅f⋅, et tunc quinta erit perfecta. LmLContr. Quot sunt conc. p. 70a: Que est equipollentia quinte? Duodecima vel duplex duodecima. III Bezeichnung für die verminderte Quinte — term for the diminished fifth [s.XIII] LmLHier. Mor. 14, 73 (p. 61): de quinta, in quintam, et hoc dupliciter, aut faciendo dyapente constans ex tribus tonis et semitonio, qui est modus sextus, vel aliud, quod minus diapente dicitur. [s.XIV-XV] LmLAnon. Seay p. 33: mi fa et ecce semitonus, fa sol ecce tonus, sol la ecce alius tonus, mi fa ecce semitonus, et sic sunt quinque voces, ex quibus fiunt duo toni et duo semitoni, et sic quoad voces est quinta et quo ad [] consonantes est quarta. LmLAnon. Seay p. 36: mi contra fa nec fa contra mi non conveniunt bene in unisono nec in quinta nec in octava nec in duodecima. al. LmLProsd. contr. II 3, 4: Et dicitur notanter quandam quintam, quandam octavam, quandam duodecimam, quandam quintam decimam et huiusmodi esse consonantem, ... quoniam, licet omnis tercia et omnis sexta et omnes sibi equivalentes consonantes sint, non tamen omnis quinta nec omnis octava nec omnis duodecima nec omnis quinta decima et huiusmodi dicitur esse consonans (cf. Prosd. contr. 3, 7). LmLTrad. Holl. II 3, 144: Quinta debiliter sic est semidyapente (sim. LmLConr. Zab. tract. p. 240). Trad. Holl. XX 3, 50: Semidiapente quinta inusitata. LmLConr. Zab. tract. p. 242. Trad. Holl. XV 6, 75. LmLBart. Ram. 2, 1, 1 p. 65: potest fieri quinta post quintam, dum tamen una sit semidiapente, alia vero diapente. LmLAnon. Tegerns. II 145. LmLNicol. Burt. 2, 4, 31: Nam mi cum fa in quinta vel in octava numquam concordem habet societatem. LmLFr. Gafur. pract. 3, 3. LmLAnon. Couss. I p. 446: dyapente minor ut hic: quinta fa contra mi. LmLContr. Consonantia 26. LmLContr. Quatuor sunt p. 410b: Quinta est duplex, scilicet consonans, que formatur ex tribus tonis et uno semitonio minore, et ista utimur. Alia est quinta dissonans sive discordans, que formatur de duobus tonis et duobus semitoniis minoribus, et ista non utimur dicendo fa contra mi et e contra. LmLContr. Quot sunt conc. p. 71b. LmLMon. Figure I p. 175, 57.