Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
phander mhd. st. m.
mhd. st. m.; mnd. mnl. pander; vgl. mhd. phender, mnd. pender.
phands: nom. sg. Gl 3,140,66 Anm. 16 (SH A, Eins. 171, 12. Jh., Gl. 14. Jh.).
Inhaber eines Pfandes, Pfandgläubiger: phander, Randgl. zu: griezwartho (vgl. Ahd. Wb. 4,438 s. v. griozuuarto 1) agonitheta vel sequester. Item sequester dicitur ille qui pignora portat [Hbr. I,292,309].
Vgl. phanttragâri.