Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
ouhhôn sw. v.
ouhhôn sw. v. , mhd. ouchen; ae. éacian; an. auka; vgl. as. ôkian, mnd. ken, mnl. o(e)ken sw. v. — Graff I,119. auhh-: 2. sg. conj. -oes Gl 1,217,16 ( R ); 2. sg. imp. -o 17 ( K; -a u -); ke-: part. prt. -ot S 201,38 ( B ). — auch-: inf. -on S 245,13 ( B ); dat. sg. -onne H 8,9,1; ka-: part. prt. dat. pl. -otem Gl 2,231,10 ( S. Flor. III 222 B, Gll. 9. Jh.? ); -ten ebda. ( Wien 949, 9. Jh. ); ouchont: 2. pl. imp. Thoma, Glossen S. 14,18. — auhchomes: 1. pl. conj. S 257,5/6 ( B ). Verschrieben: ke-auhhoti: part. prt. Grdf. oder nom. sg. f. S 202,10 ( B; -i vielleicht durch folgendes indi veran…