Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
naturen verb.
naturen , verb. , mhd. natûren, natiuren, naturare. 1 1) transitiv, natürlich schaffen, bilden, eine natur, art und weise verleihen: mhd. wie sie ( die sterne ) nâch ir rehter art natûrent aller dinge leben. Barlaam 2, 13 ; in der genatûrten natûr ist der sun mit dem vater natûrende unde der sun natûret den heiligen geist, unde der heilige geist ist mit dem vater unde mit dem sune in der genatûrten natûre und er natûret niht. Eckard 537, 29 ff.; nhd. gott hat also der ältern hertz genaturt. Agricola sprichw. 183 a ; die gschamigkeit ist nit allszo gnaturt in mir ( ist mir nicht von natur eigen…