Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
muozen sw. v.
sw. v., mhd. müezen (vgl. Findebuch S. 251).
ge-muozet: part. prt. WF 78,4 [151,9]; oder zu muozôn sw. v., vgl. Schü.-M. S. 328?
sich von etw. befreien, mit refl. Akk. u. Gen.: ih habo mih gemuozet uuerlichero sorgon [vgl. exui me curis, Haimo in Cant. p. 327] (ABCK ?muozîgen).