Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
mugent stf.
mugent stf. ib. gen. mügende, mugende, mugent; pl. mugende s. v. a. müge Kchr. Gsm. Frl. Ms. ( mit maniger tugent mugent H. 2, 399 a . daʒ iht dîn mugent werde in dem alter ze nihte ib. 379 a . daʒ ich in mîner mugende iht verderbe Heinz. 1436. des liehten meien blüendeʒ rîs sach ich in ganzer mugent ib. 103,77. ob si sint glîch an tugende an lîbe und an der mugende ib. 107,220 ). an hôher manheit der mugende j.Tit. 5301. nâch der mugende Loh. 6860. mit grôʒer mugende ( so zu lesen statt tugende) Pass. 117,38. an lîblîcher, kintlîcher, in juncfrouwelîcher mugen Elis. 781. 1061. 100. an innerlî…