Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
mihhilî st. f.
mihhilî st. f. , auch mihhila st. f. , mhd. michel; as. mikili ; ae. micelu; got. mikilei. — Graff II,628. mihhil-: nom. sg. -ii S 245,22 ( B ); -i Gl 2,301,60 ( M ); dat. sg. -ii S 209,30 ( B; lat. pl. ); dat. pl. -inun Gl 2,285,54 ( M, 2 Hss.; zur erweiterten Form des Dat. Plur. vgl. Schatz, Abair. Gr. 114b, Braune, Ahd. Gr. 15 § 228 Anm. 3 ); mich-il-: gen. sg. -i Npw 144,3; dat. sg.? -in Gl 4,15,34 ( Jc; zu -n vgl. Braune a. a. O. § 228 Anm. 1 ); acc. sg. -i Nb 280,6 [216,20]; -el-: nom. sg. -i 115,17. 132,16 [100,1. 113,24]. Npw 103,6; gen. sg. -i Nb 9,17 [8,3]. Np 144,3. 150,2; dat. sg. …