Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mihhilisôn sw. v.
sw. v.; zum Ansatz vgl. Wilm., Gr. 22 § 81d. — Graff II,629.
mihhilos- (zu assimiliertem -o- für i vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 67a, Gutmacher, Beitr. 39,66): 3. sg. conj.? -o T 4,5 (oder verschr. für -losot u. indic. (?), vgl. Raven II,103); part. prs. -onti 54,8; 3. sg. prt. -ota 4,10; 3. pl. prt. -otun 49,5. 54,8; michilos-: part. prs. -onti 111,2; mihilos-: dass. -onti 115,2; 3. pl. prt. -otun 141,3. 1) vergrößern: sie (die Pharisäer) breitent iro ruomgiscrib inti mihilosotun tradon dilatant enim philacteria sua et magnificant fimbrias T 141,3 (zum lat. Lemma vgl. Thes. VIII,107,77). 2) verstärken: gihortun thaz tho ira (der Elisabeth) nahiston inti ira cundon, thaz truhtin mihhilosota sina miltida mit iru, inti gifahun mit iru audierunt vicini et cognati eius quia magnificavit dominus misericordiam suam cum illa, et congratulabantur ei T 4,10 (zum lat. Lemma vgl. Thes. VIII,107,82). 3) lobpreisen, verherrlichen: (Maria:) mihhiloso min sela truhtin magnificat anima mea dominum T 4,5. gifieng tho alle forhta, inti mihhilosotun got sus quedante accepit autem omnes timor, et magnificabant deum dicentes 49,5, ähnl. 54,8 (magnificare); — ferner: T 54,8. 111,2. 115,2 (alle magnificare).