Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
melc adj.
adj., mhd. melch, nhd. melk; mnd. melk, mnl. melc; ae. melc, meolc; an. milkr; vgl. afries. molka. — Graff II,722.
melch: Grdf. Gl 1,153,41 (R); nom. pl. f. -]o 2,318,33 (Fulda Aa 2, 9. Jh.); -]e Mayer, Glossen S. 72,20 (clm 6263, Gll. 9. Jh. (?); zur Endg. vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 248 Anm. 9); dat. pl. -]em Gl 1,541,59 (Rb); acc. pl. n.? -]iu 620,57 (Rb); acc. pl. f. -]o 313,58 (fragm. S. Paul, 9. Jh.).
milchgebend: melch foetus Gl 1,153,41 (vgl. Splett, Sam.-Stud. S. 84). melcho [(Jacob) separavit de his quae habebat, munera Esau fratri suo ... camelos] foetas [cum pullis suis triginta, Gen. 32,15] 313,58. melchiu [in brachio suo congregabit agnos, et in sinu suo levabit,] foetas [ipse portabit, Is. 40,11] 620,57 (im Lat. Subst. ‘Muttertier’). melcho [zu: vaccae plaustro subiunctae sunt, quae] fetae [fuisse memorantur, quarum filios clauserunt domi, oder zu: de quibus (den Kühen) hoc etiam est notandum, quod fuisse] fetae [memorantur, Greg., Hom. II,37 p. 1629] 2,318,33. Mayer, Glossen S. 72,20 (zur ersten Stelle); — Fehlglossierung (Verwechslung mit fetus ‘(Tier-)Junges’): melchem [expedit magis ursae occurrere raptis] foetibus [, quam fauto confidenti in stultitia sua, Prov. 17,12] Gl 1,541,59.