Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
meist(a)ra sw. f.
sw. f. — Graff II,889.
meisterun: nom. pl. Nc 823,18 [142,18]; meistr-: nom. sg. -a Nb 18,5. 29,26. 78,19 [14,24. 24,14. 67,18] (alle voc.). Nc 795,22 [113,19]; dat. sg. -un S 203,10 (B; -n aus m rad.); acc. sg. -un Nc 760,9 [76,5]. 1) Lehrmeisterin: in alleem auur alle dero meistrun sin kefolgeet rehtungu in omnibus igitur omnes magistram sequantur regulam S 203,10; in der Anrede: uuaz tunchet tir (sc. Philosophia) is, meistra? quid igitur magistra censes? Nb 29,26 [24,14]. 2) Könnerin, die Beste: du des alles meistra unz hara uuare . du far nu . unde scouuo die gesternoten inferte . des himeles Nc 795,22 [113,19]; meist(a)ra allero kûskî: tie chaden sie (Venus) uuesen meistrun allero chiuski . doh sie uuare muoter alles niotes . unde allero uuunnolibi tamen eidem deferebant pudicitiae principatum 760,9 [76,5]; meist(a)ra allero tugedo: uuaz ... uuoltost tu allero tugedo meistra fone himele hara in diz einote minero ihseli? quid ... magistra omnium virtutum . delapsa supero cardine . venisti in has solitudines nostri exilii? Nb 18,5 [14,24]. uuar ist taz tu sagest . meistra allero tugede vera commemoras o nutrix omnium virtutum 78,19 [67,18]. 3) Vorsteherin: hier sint ouh tie meisten manes . unde dero meisterun . Mana unde Mantuona in his locis etiam summanes . eorumque praestites . i. principes Mana atque Mantuona Nc 823,18 [142,18].
Komp. uuercmeistara.