Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
meist(a)ra sw. f.
meist ( a ) ra sw. f. — Graff II,889. meisterun: nom. pl. Nc 823,18 [142,18]; meistr-: nom. sg. -a Nb 18,5. 29,26. 78,19 [14,24. 24,14. 67,18] ( alle voc. ). Nc 795,22 [113,19]; dat. sg. -un S 203,10 ( B; -n aus m rad. ); acc. sg. -un Nc 760,9 [76,5]. 1) Lehrmeisterin: in alleem auur alle dero meistrun sin kefolgeet rehtungu in omnibus igitur omnes magistram sequantur regulam S 203,10; in der Anrede: uuaz tunchet tir ( sc. Philosophia ) is, meistra? quid igitur magistra censes? Nb 29,26 [24,14]. 2) Könnerin, die Beste: du des alles meistra unz hara uuare . du far nu . unde scouuo die gesternot…