Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mâsa sw. f.
sw. f., mhd. mâse, frühnhd. mase (vgl. DWb. VI,1698 f.), nhd. dial. tirol. mâse (vgl. Schatz, Tirol. Wb. 2,417); mnd. mâse, mnl. mase. — Graff II,861.
mas-: nom. sg. -a Gl 2,402,29. 427,51. 441,68 (2 Hss.). 634,61. 3,171,53 (SH A, 4 Hss., in 1 Hs. über -a von jüngerer Hand e). 271,49 (SH b, 2 Hss.). 695,23. Hbr. I,380,571 (SH A); -e Gl 3,171,55 (SH A). 324,22 (SH f). 4,213,31 (2 Hss.); nom. pl. -un 2,81,26 (Sg 193, 8./9. Jh.); acc. pl. -un 4,306,12. S 73,102 (Musp.); masse: nom. sg. Gl 4,183,61 (Wien 1325, 14. Jh.; zu -ss- für s vgl. Weinhold, Bair. Gr. § 156).
meisa Gl 3,291,60. 310,48; meyse 5,37,46 s. meisa2.
Narbe, Wundmal: a) bei Menschen: masa [praesicca rursus ulcera, dum se] cicatrix [conligit refrigerati sanguinis, manus resulcans diruet, Prud., P. Vinc. (V) 142] Gl 2,402,29. 427,51. masa [cruda te longum tenuit] cicatrix [ders., P. Caesaraug. (IV) 129] 441,68. masa ł narwa (3 Hss. nur mâsa) cicatrix dicta quod obducat vulnera atque obcaecat [Hbr. I,380,571] 3,171,53 (im Abschn. De morbis qui in superficie sunt). Hbr. I,380,571. masa cicatrix obductio vulneris Gl 3,271,49. cicatrix 324,22. cycatrix vestigium vulneris 4,183,61. masun [ego ...] stigmata [domini Iesu in corpore meo porto, Gal. 6,17] 306,12 (zum lat. Lemma vgl. Exegetisches Wb. z. NT 3,661—663). denne augit er (Christus) dio masun, dio er in deru menniski .. S 73,102; — bildl.: masun [quid ... illo tempore facturi sumus, quando contra ... crucifixi domini livores] notae [peccatorum nostrorum et maculae libidinum proferentur? Caes., Hom. XXVII, PL 67,1058D] Gl 2,81,26; b) bei Pflanzen: giprahtiu masa [quantum illi (dem jungen Weinstock) nocuere greges durique venenum dentis et ad morsum] signata [in stirpe] cicatrix [Verg., G. II,379] Gl 2,634,61; c) Glossenwort: animale ł masa cicatrix Gl 3,695,23. mase cicatrix 4,213,31.
Vgl. ?firmâsagôn.