Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lôsî st. f.
st. f., mhd. lôse; mnl. lose; vgl. nhd. (älter) löse, mnd. lse (beide in anderer Bed.). — Graff II,267.
los-: nom. sg. -i Gl 2,257,54 (M); dat. sg. -i 223,71 (clm 18550, 1, 9. Jh.). 226,30 (S. Flor. III 222 B, 9. Jh.); -ii S 55,7 (Lex Sal.).
Leichtsinn, -fertigkeit, Unbeständigkeit: losi [quod valde se despicientes negligunt, et ideo] levitate [cogitationum a suo iudicio per temporum momenta flec- tuntur, Greg., Cura 3,18 p. 60] Gl 2,223,71. unfrotliho ni furifahe zeru (l. ze deru, Steinm.) losi [ne ... aut hoc quod agi recte ac graviter potuit,] immature praeveniens (der Seelsorger) leviget [ebda. p. 29] 226,30. losi lihtmuoti [in cunctis suis moribus puella mutata est, omnemque a se] levitatem (Hs. levitas) [... detersit, ders., Dial. 4,17 p. 400] 257,54. so hwer so anđran mit losii biliugit de eo, qui alterum hereburgium clamaverit S 55,7 (zur Bed. vgl. Sonderegger, in: Festschr. Jungandreas S. 122).