Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
liudôn sw. v.
sw. v.; an. ljóða; got. liuþon. — Graff II,200.
liud-: 1. sg. -ôn Nb 23,6 [19,2]; 2. sg. -ost Gl 2,680,64; 2. sg. conj. -oest Nc 691,24/25 [6,2]; 2. pl. imp. -ont NpNpw 46,2; inf. -on Np 94,4; -eon Gl 1,9,10 (RR δ; zu -eo- vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 296); part. prs. -onto 58,32 (Ra; zu -o für -i in Anlehnung an -o des lat. Lemmas vgl. Splett, Stud. S. 116); -onteo ebda. (Pa; zu -o für -i s. o.); -onte Gl 2,486,8; 3. sg. prt. -ota 657,63; 3. pl. prt. -oton Np 46,6; ke-: part. prt. -ot 32,3; liuthondo: part. prs. Gl 1,58,32 (K; zu -o für -i s. o.).
Unsicher, verschrieben (?): liudom: inf. (oder 1. sg.?) Gl 1,636,43 (Rb; nach -m Rasur; auch Raven 2,90 s. v. liudôn angefragt; s. 4).
liudondi Gl 2,21,63 s. [h]lûtôn. 1) (jmdm.) etw. singen, vortragen (auch mit einem Instrument): liudost [Tityre ... silvestrem tenui musam] meditaris (vgl. cantas, quasi melitaris, d pro l posita, Serv.) [avena, Verg., E. I,2] Gl 2,680,64. nu nehil iz . nube sage uuaz tu liudoest . unde uuara daz sang helle quin potius edoce quid apportes . et revelato quorsum praedicta sonuerint Nc 691,24/25 [6,2]; mit Dat. d. Pers.: uerstast tu dih tisses ieht ... alde gat iz tih ieht in? Taz ih tir liudon . bechumet tih taz ieht? sentisne ... haec . s. carmina . atque illabuntur animo tuo? Nb 23,6 [19,2]. 2) jubilieren, (jmdm.) lobsingen: singent imo niuuuez frosang ... singent imo liudondo ... Vuanda daz ist keliudot . daz man freuui mit niumon ouget âne uuort [vgl. cum coeperint in verbis canticorum exultare laetitia veluti impleti tanta laetitia, ut eam verbis explicare non possint ... et eunt in sonum iubilationis, Aug., En.] Np 32,3 (Npw liudinôn). got fuor ze himele in liudungo ... apostoli liudoton fore mendi . angeli scalton daz lutreista horn [vgl. in iubilatione vero propterea dictum est, quoniam stupentes apostoli tale miraculum ineffabili cordis laetitia replebantur, Cass.] 46,6 (Npw liudinôn); ferner: 94,4 (iubilare); — mit Dat. d. Pers.: liudont gote in frolichero stimmo iubilate deo in voce exsultationis NpNpw 46,2; — substant.: Gesang, Jubelruf: liudeon harmonia Gl 1,9,10 (zur Wiedergabe des lat. Subst. vgl. Splett, Sam.-Stud. S. 28); — Glosse: liudonte [quod generosa potest anima ... solvere dignius obsequium, quam data munera si recinat artificem] modulata [suum? Prud., H. a. cib. (III) 35] Gl 2,486,8 (zum Lat. vgl. Lavarenne § 699). 3) erklingen, (laut) tönen: liudonteo hlutenteo callacento bumboso sonoso furibundo Gl 1,58,32. liudota [(einige) pedibus plaudunt choreas ... dicunt. nec non Thraeicius longa cum veste sacerdos] obloquitur (vgl. dicendo obloquitur, chordarum expressit laudem, Serv.) [numeris septem discrimina vocum, Verg., A. VI,646] 2,657,63. 4) Unsicher bleibt (vgl. Formenteil): liudom [rugiens rugiet super decorem suum:] celeuma [quasi calcantium concinetur adversus omnes habitatores terrae, Jer. 25,30] Gl 1,636,43 (in Verwechslung mit der Verbalform celeumo (?), zu 2?).
Abl. liudâri, liudôd, liudônto, liudunga.
Vgl. liudinôn.
Vgl. Schwarz, Beitr. 75,333 ff.