Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
leimo sw. m.
sw. m., mhd. leime, nhd. (älter) leimen; as. lêmo (s. u.) — Graff II,213.
leim-: nom. sg. -o Gl 3,119,4 (SH A, 2 Hss.). 603,14. 4,50,18 (Sal. a 1, 2 Hss., 1 davon leimo). 94,40 (Sal. a 1, 2 Hss.); -e 3,119,4 (SH A); dat. sg. -un 1,613,12 (M, 4 Hss.; zur Endg. vgl. Schatz, Abair. Gr. § 105 b); -o Pw 68,3 (zur Endg. vgl. van Helten, Gr. I § 68 γ); acc. sg. -on T 132,4 (2). 6. 7. 8; laimo: nom. sg. Gl 3,4,54 (Voc.). — lem-: nom. sg. -e Gl 3,218,21 (clm 27329, 14. Jh.; zum Lautstand vgl. Klein, Stud. S. 104 Anm. 35). 715,15 (Berl. Lat. fol. 735, 13. Jh.) [; acc. sg. -on Wa 108,7].
Verschrieben: laima: nom. sg. Gl 4,94,40 (Sal. a 1); mei-num: dat. sg. 1,613 Anm. 2 (M; l. leimun, Steinm.; zur Endg. vgl. Schatz a. a. O.).
Lehm(erde), lehmiger, schlammiger Boden: a) Lehm, Ton, Töpfererde: daha uonna leimun [vae qui contradicit fictori suo] testa de Samiis [terrae, Is. 45,9] Gl 1,613,12 (1 Hs. dazu noch meinum (l. leimun, Steinm.) über Samiis; 3 Hss. leim, davon 1 Hs. ohne thâha fona, 1 Hs. lîm). erda molta stuppi laimo terra humos pulvis arcilla Gl 3,4,54. leme vel mergel argilla 218,21. leimo argillae 603,14 (in einer Rezept- und Segensammlung). creta 4,50,18 (7 Hss. leim). Samia 94,40 (3 Hss. leim); b) Schlamm: leimo limus Gl 3,119,4 (im Abschn. De glebis et pulveribus; 3 Hss. leim). 715,15. [lemon [(fluvius) apud Aegyptios Nilus vocatur propter] limum [quem trahit, Is., Et. XIII,21,7] Wa 108,7 (im Abschn. De fluminibus);] bildl.: gestekit bin ic an leimo diupi, in ne ist geuuesannussi infixus sum in limo profundi Pw 68,3; breiige Erde: (Jesus) speo in erda inti teta leimon fon speihhaltrun inti salbota then leimon ubar sinu ougun expuit in terram et fecit lutum ex sputo et levit lutum super oculos eius T 132,4 (2), ähnl.: 6. 7. 8 (alle lutum).
Komp. ovanleimo.
Vgl. lîm.