Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
lantsidiling st. m.
lantsidiling st. m. , mhd. lantsidelinc. — Graff VI,311. lant-sideling: nom. sg. Np 104,23; nom. pl. - ] a ebda. einer, der ( angestammtes oder fremdes ) Land bewohnt u. bebaut, Siedler: do fuor sin fater dara . unde uuard dar lantsideling Iacob accola fuit in terra Cham [ vgl. melius autem interpretatum est ‘ accola fuit ’, quam, sicut alii codices habent, ‘ inhabitavit ’ : quod tantumdem esset, si et incola diceretur; ... incolatus porro, vel accolatus, non indigenam, sed advenam ostendit, Aug., En. ] Np 104,23 (Npw lantsideli). die alten lantsidelinga die eigenes landes sint . die heizent i…