Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
kuhmo
St., in Gl. vom 10. bis zum 13. Jh.:
‚Koch-. Lehnwort aus lat. cucuma f.
geschirr, Wärmetopf, Schüssel; chytropus,
scutra, tripoda‘
‚Kochgeschirr, Kochtopf‘. Nach Kluge 1926:
§ 77 wurde kuhmari mit dem Lehnsuffix -ari
(s. d.) aus anders gebildetem lat. cucuma
umgestaltet. S. kuhma. – kuhmoAWB m. an-St.,
Gl. 1,570,21 (in 6 Hss., 10.–12. Jh.):
‚Koch-. Lehnwort aus lat. cucuma.
topf; caccabus‘
S. kuhma. – kuckari*AWB oder guggari*AWB m. ja-
St., Gl. 3,29,56 (14. Jh.):
‚Kuckuck; cuculus‘
(cuculus canorus) (nhd. mdartl. schweiz.,
vorarlb., tirol. gugger [Schweiz. Id. 2, 184 ff.;
Jutz, Vorarlberg. Wb. 1, 1259 f.; Schöpf, Ti-
rol. Id. 222; Schatz, Wb. d. tirol. Mdaa. 1,
263]; vgl. mhd. kukuzære). Onomatopoeti-
sche Bildung. Vgl. Suolahti [1909] 2000: 4.
6. S. kuk(k)uck. – kucko*AWB oder gucko*AWB m. an-
St., Gl. 3,29,57 (Hs. 14. Jh., Zeit des Gl.-
eintrags unbekannt, bair.-obd.):
‚Kuckuck;(cuculus canorus) (vgl. frühnhd.
cuculus‘
gucku). Onomat. Bildung. S. kuk(k)uck. – Ahd.
Wb. 5, 456; Splett, Ahd. Wb. 1, 316. 317.
492; Köbler, Wb. d. ahd. Spr. 685; Schütz-
eichel7 185; Starck-Wells 350. 820; Schütz-
eichel, Glossenwortschatz 4, 79; 5, 367.