Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kugula sw. f.
sw. f., mhd. gugel(e), kugel, kogel sw. st. f., frühnhd. kugel (vgl. DWb. V,2533 f.); mnd. kōgel(e) f. m., mnl. cogel(e) f.? m.; ae. cugele; aus lat. cuculla. — Graff IV,362.
chugelûn: dat. sg. Np 65,15 Randnote. — cu-calun: acc. sg. S 260,8 (B); -gul-: nom. sg. -a Gl 4,200,28; acc. sg. -un 1,139,3 (R; -g- aus k oder l mit Rasur korr., vgl. Splett, Sam.-Stud. S. 13); -gelun: dat. sg. Beitr. 73,253,9 (k-; zur Korr. vgl. z. St.); -gil-: nom. sg. -a Gl 3,190,36 (SH B); -e ebda. (SH B; k-); kogela: dass. Hbr. I,279,112 (SH A).
Verstümmelt: chogo|: acc. sg. Gl 2,51,46 (Jc; das zweite o unsicher, l. chogolun? Vgl. Steinm.).
Kapuzenmantel; Kapuzenüberwurf; Kapuze: ephod id est quod superhumerale uocatur sine cucullo ânu cugulun Gl 1,139,3. halsuueri chogolun [nos tamen mediocribus locis sufficere credimus monachis ... cucullam in hieme villosam, in aestate puram aut vetustam: et] scapulare [propter opera, Reg. S. Ben. 55] 2,51,46 (davor hachul cuculla[m]) cugila cuculla Gl 3,190,36 (im Abschn. De palliis virorum). caliptra 4,200,28. kugelun [si nocturnus adulter tempora Santonico velas adoperta] cucullo [Juven. 8,145] Beitr. 73,253,9. kogela cuculla vestis monachilis Hbr. I,279,112. cucalun ... rvha cocullam ... vellosam S 260,8 (s. o. Gl 2,51,46). daz (Gott zu lieben) netuot aber der . der dien liuten mer lichen uuile (id est mit ypocrisi preitero blattun uuitero chugelun et mille aliis quibus scismatici nostri irritauerunt deum in adinuentionibus suis) . danne gote Np 65,15 Randnote.