Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kreften sw. v.
sw. v., mhd. kreften, nhd. (älter) kräften; mnd. kreften (in anderer Bed.), mnl. crachten, craften; afries. -krefta (vgl. Holthausen, Afries. Wb.2 S. 60); vgl. Riecke, jan-Verben S. 326. — Graff IV,607.
Verschrieben: gi-chrestetiv: part. prt. nom. sg. f. Gl 2,444,43/44 (clm 14395, Gll. 11. Jh.); -chræstetiv: dass. 43 (Paris Nouv. acqu. lat. 241, 11. Jh.).
stärken, anfachen: gichræftetiv [flamma crepans volat in faciem, perque comas] vegetata [caput occupat exuperatque apicem, Prud., P. Eul. (III) 157].