Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
koufo sw. m.
koufo sw. m. , mhd. koufe; ae. cýpa; an. kaupi; vgl. mlat. caupo, vgl. Frings, Germ. Rom. II,175 f. — Graff IV,377. chauf-: nom. sg. -o H 22,8,1 ( voc. ); acc. sg. -on Gl 2,323,12 ( Sg 299, 9. Jh. ); chouf-: nom. sg. -o 363,28 ( M ); -e 4,77,23 ( Sal. a 1; -ov-); acc. sg. -an 2,323,50; dat. pl. -on Thoma, Glossen S. 16,14; choupho: nom. sg. Gl 2,363,29 ( M ); chouffo: dass. 28 ( M, 2 Hss. ). 4,150,31 ( Sal. c ). — caufo: nom. sg. Glaser, Griffelgl. S. 317,313 ( clm 6300, 8. Jh.; c- unsicher ). chauffa Gl 2,309,36. chouffi 282,46 s. unter kouf 2 . 1) Kaufmann, Händler ( vgl. Voetz, Komp. S. 165…