Eintrag · Dt. Etym. Rechtswb. (Köbler)
Konstabler M.
Konstabler, M. ›Soldat gehobenen Ran- ges‹, (mhd. constabel [um 1281 Magde- burg], M., ›Anführer, Befehlshaber‹,) 17. Jh. Lw. mlat. constabularius, conestabu- larius, M., ›Heerführer, Befehlshaber zur Lagerbewachung oder Festungsbewachung‹, aus lat. comes stabuli, M., ›Stallbefehls- haber‹, zu lat. comes, M., ›Begleiter‹, lat. stabulum, N., ›Stall, Pferdestall‹