Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
klunge mhd. sw. f.
mhd. sw. f., nhd. (älter) klunge; vgl. an. klungr m. (in anderer Bed.). — Graff IV,565.
clungen: nom. pl. Gl 3,375,63 (Jd).
(Woll-, Garn-)Knäuel: clungen glomus (darauf glomes idem; im Abschn. De muliebri artificio zwischen Web- u. Spinnvokabular).
Vgl. klungilîn.