Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
klobo
seit Anfang des 9. Jh.s:
‚Knoblauch; allium,(Allium sativum L.; vgl.
cepa, scordium‘
Marzell [1943–58] 2000: 1, 204–206), wildi
klobalouh
‚wilder Knoblauch, Weinbergs-(Allium
Lauch; allium, scordium, squilla‘
vineale L.; vgl. Marzell [1943–58] 2000: 1,
216f.; 4, 913) (mhd. klobelouh, knobelouh,
nhd. Knoblauch; as. kluflōk
‚allium‘in Gl.
2,580,59 = WaD 94, 38 [10. Jh.], wild[o]
kluflōk
‚wilder Knoblauch; hermodactilus‘in
Gl. in Kopenhagen, Fragm. 19B/XV/III/2861
[vgl. H. Tiefenbach, ABäG 52 (1999), 228f.],
mndd. kluflōk, dissimiliert knuflōk, kruftlōk;
frühmndl. cloflooc [a. 1240], mndl. cloflooc,
cluuflooc; aisl. kloflaukr ist aus dem Mndd.
entlehnt). Schon ab dem 11. Jh. kommen
dissimilierte Formen mit kn- für kl- vor (Gl.
4,237,4 cnufloch). Das VG des Determina-
tivkomp. ist aus einem ahd. nicht fort-
gesetzten urgerm. *kluBō- (vgl. ae. clufu f. ō-
St.
‚Zehe [des Knoblauchs]‘), einer Ablei-
tung vom st.v. II urgerm. *kleu̯Be/a- (s.
klioban), gebildet. Der Knoblauch ist nach
seiner aus vielen einzelnen Nebenzwiebeln
(
‚Zehen‘) zusammengesetzten Zwiebel be-
nannt (vgl. Seidensticker 1997: 60; Sau-
erhoff 2001: 216; H. Tiefenbach, RGA2 17,
37). S. louh. – kloboAWB m. an-St., in Gl. seit
dem 9./10. Jh. (falls dat.pl. clouon in Gl.
2,572,12 ahd. ist; vgl. aber Tiefenbach, As.
Handwb. 214) oder seit dem 11. Jh., Nps,
Npw:
‚(Vogel-)Falle, Fallstrick, Schlinge,(mhd. klobe, nhd. Kloben; as. klovo
Bündel, Knäuel; aucipula, decipula, glomus,
ligatura, muscipula, (pedica), spartum,
viscum‘
[s. o.], mndd. klōve, klave; andfrk. klovo [a.
951–1000], mndl. clove; vgl. ae. clufu f.
‚Zwiebel‘, clofe f.
‚Schnalle‘; aisl. klofi m.
‚Kluft‘). S. klioban. – Ahd. Wb. 5, 258 ff.;
Splett, Ahd. Wb. 1, 467. 569; Köbler, Wb. d.
ahd. Spr. 667; Schützeichel7 178; Starck-
Wells 336 f. XLIII; Schützeichel, Glossen-
wortschatz 5, 259 ff.