Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
klebar adj.
adj., mhd. nhd. (älter) kleber (vgl. DWb. V,1050); vgl. mnd. klibber, ae. clibbor. — Graff IV,546.
chleberemo: dat. sg. m. Gl 2,61,7. — cleparaz: acc. sg. n. Gl 2,643,36 (p aus r korr.); cleb-ar: Grdf. 20,1; -eremo: dat. sg. m. 78,28; celeberara: comp. nom. sg. n. Gl 4,350,11.
zäh, klebrig, fest(haltend): a) eigentl.: cleparaz clep [(apes) Narcissi lacrimam et] lentum (planum) [de cortice] gluten [prima favis ponunt fundamina, Verg., G. IV,160] Gl 2,643,36. celeber ara [(apes) collectum ... haec ipsa ad munera gluten et visco et Phrygiae servant pice] lentius [Idae, ebda. IV,41] 4,350,11; in einem Bilde: chleberemo [voluptas ... ubi grata mella fudit, fugit et nimis] tenaci [ferit icta corda morsu, Boeth., Cons. 3,7 p. 64,5] 2,61,7 (vgl. nocuo ... morsu, Sprachwiss. 26,351). 78,28; b) übertr.: clebar [nempe] tenax [scripti fuerat veloxque legendi, Aldh., De virg. 1169] Gl 2,20,1.
Abl. klebarîg.