Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
karul st. m.
st. m.; zu -ul (frk.-alem.), -ol (bair.), -al vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 98. — Graff IV,464.
kar-ol: nom. sg. Gl 1,717,64 (2 Hss., darunter Brüssel 18723, Gll. 10. Jh.; c-). 2,410,20. 5,16,57 (c-); gen. sg. -]es 23. — kar-al: nom. sg. Gl 4,310,1 (Zürich Rhein. 99 a, 9. Jh.; c-; r aus l korr., Steinm.); -el: dass. 1,272,10 (JbRd).
Gefäß, Schüssel, Schale: a) allgem.: karol [est et olla fictilis gravisque et ampla argentea est] parabsis (vas est quadrangulum) [Prud., Epil. 18] Gl 2,410,20; in einem Bilde: copfes karoles sulcicar [vae vobis scribae, et pharisaei hypocritae, quia mundatis quod deforis est] calicis [, et] paropsidis [: intus autem pleni estis rapina, et immunditia, Matth. 23,25] 5,16,23; b) Eßschüssel: carol gruon sulzfat ezzichfaz parapsis est vas infusiorium [zu: qui intingit mecum manum] in paropside [, hic me tradet, Matth. 26,23] Gl 1,717,64 (1 Hs. karol sulzikar, 1 nur ezzihfaz). 5,16,57. caral [unus ex duodecim, qui intingit mecum manum in] catino [Marc. 14,20] 4,310,1; c) Gefäß für Essig: karel ezzihfaz acitabula quia acetum fert [zu: parabis et] acetabula [, ac phialas, thuribula, et cyathos ... ex auro purissimo, Ex. 25,29] Gl 1,272,10.
Vgl. kerula.