Eintrag · Mittelniederdeutsches Wb.
kaneil m.
kanêl (kaneil) , kannêl (kanneil , kannehl , kanniel) , ° konnêl (Nd. Jb. 2, 33), knêl (kneil, kneyel), m. , Kaneel, Stangenzimt (als Gewürz und Heilkraut). kanêlborke, ~kandit, ~konfekt, ~krût, ~puder, ~sucker.