Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kanali st. m.
st. m. (n.?; vgl. Frings, Germ. Rom. II,149 f.); mnl. caneel m.; aus lat. canalis, -e. — Graff IV,453.
channali: nom. sg. Gl 3,628,32; chan-al-: dass. -i ebda. (Sg 184, 9. Jh.); -e ebda.; -ele: dass. Ahd. I,571,28. — ka-nali: nom. oder acc. sg. Gl 3,628,44.
Wohl Neutr. ist: kanali: nom. pl. Gl 1,562,33 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.; oder nom. sg.?). 1) (Wasser-)Röhre, Rinne: channali eminus (i. e. hemina; 1 Hs. noch ł canalis) Gl 3,628,32 (1 Hs. kanal; z. lat. Lemma vgl. Habel Sp. 175). eminus (i. e. hemina; darüber ł eminam) 44. canalis Ahd. I,571,28. 2) (Wasser-)Becken, in einem Bilde: kanali [in verbo eius (sc. domini) stetit aqua sicut congeries: et in sermone oris illius sicut] exceptoria aquarum [Eccli. 39,22] Gl 1,562,33.
Vgl. kanal.