Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
irgraban st. v.
ir- graban st. v. , mhd. nhd. ergraben; ae. agrafan; got. usgraban. — Graff IV,303 f. Praes.: ir-crapan: inf. Gl 1,162,10 ( K ); ar-grapan: dass. 464,15 ( M ). — ir-grab-: 1. sg. -o Gl 3,260,48 ( SH a 2, 2 Hss. ); inf. -an O 4,7,58 ( FP, ir übergeschr. V ). Praet.: ar-gruop: 3. sg. Gl 2,441,31; ir-grup: dass. 1,435,20 ( M, clm 22201, 12. Jh. ); er-gruoben: 3. pl. 5,4,21 ( Hs. -uo-). Part. Praet.: ar-grapan-: acc. pl. n. -iu Gl 1,464, 14 ( M ); ir-: acc. sg. f. -a 651,15 ( M ); nom. pl. m. -a 650,37; nom. pl. n. -iu 2,291,19 ( M, 2 Hss., 1 Hs. -iv). — ir-graban-: acc. sg. f. -a Gl 1,651,16 ( M …