Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
in(t)fuoren sw. v.
sw. v., mhd. en(t)vüeren, nhd. entführen; mnd. entvren, mnl. ontvoeren. — Graff III, 594 f.
int-foarit: 3. sg. O 1,1,77 (F; m. proklit. Neg.-Part. ni); -fuar-: dass. -it ebda. (PV; m. proklit. Neg.-Part. ni); 3. sg. prt. -ta 2,6,37. 4,31,34; 3. sg. conj. prt. -ti 2,3,48 (F, mit proklit. Neg.-Part. ni). — in-fuor-: 2. sg. -est Nb 22,24 [25,4]; 3. sg. -et 247,1 [266,12]; 2. pl. conj. prt. -tint 12,15 [13,18]; part. prt. -et 58,14/15. 99,4 [66,10/11. 109,21] ;ent-: dass. -t Thoma, Glossen S. 11,11. 1) etw. jmdm. entziehen, entreißen, wegnehmen, jmdn. einer Sache berauben: m. Akk. d. Sache u. Dat. d. Pers.: thiu fruma er (Adam) uns intfuarta, want er nan (den Apfel) biruarta O 2,6,37. uuaz habo ih tir infuoret tines kuotes? quae tua bona detraximus tibi? Nb 58,14/15 [66,10/11]. noh anderro ubeli neinfuoret tien guoten niomer iro era neque ... aliena improbitas decerpit probis animis proprium decus 247,1 [266,12], ferner: Nb 12,15 [13,18] (detrahere). 22,24 [25,4] (exarmare). 99,4 [109,21]; m. Akk. d. Sache u. Präp. fon(a) + Dat.: in thiu wari uns al ginuagi ..., fon herzen iz (das Wissen um die Geburt des Heilands) ni intfuarti thiu unser ubarmuati O 2,3,48. 2) jmdn. von etw., jmdm. losreißen, befreien, freihalten von etw., jmdm.: m. Akk. d. Pers. u. Dat. d. Sache: mih scaden si (Christi Gnade) io infuarta O 4,31,34; refl. m. Dat. d. Pers.: liut sih in (den Franken in ihrer Macht) nintfuarit, thaz iro lant ruarit 1,1,77. 3) jmdn. rauben, entführen: entfuort ist [quare ita egisti, ut clam me] abigeres [filias meas ...? Gen. 31,26] Thoma, Glossen S. 11,11.
Vgl. unin(t)fuorit.