Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
illuc
illuc adv. 1 in univ.: a spectat ad directionem (quaeritur ‘quo’, ‘in quem locum’?) i. q. illo, eodem, ἐκεῖσε – dorthin, dahin (fere concr.; abstr.: MLW l. 58) : α usu communi: Liutg. Greg. 9 p. 74,12 ut aliqui ex maioribus fratribus ... mitterentur in ... regna Galliarum; -c illuc (illic var. l. ) et subsequi ... necesse erat iunioribus. Ruotg. Brun. 16 ubi (sc. Magontiae) vigere solebat sinceritas religionis, -c illuc (illic var. l. ) maxima confluxit sentina dissensionis. Thietm. chron. 4,48 omnes cesar sibi familiares convenire -c illuc (sc. Romam) rogat et precipit. Wipo gest. 15 p. 35,29…