Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
hüffel stn.
hüffel , hüffelîn stn. kleine hüfte (nicht mit hiufel ( wange) zu verwechseln). ir deckelachen zobelîn erwant an ir hüffelîn Parz. 130,18. ich wæn er ruort irʒ hüffelîn Parz. 407,3. der gürtel zieret ir hüffel und ir sîten W. Wh. 249,11. ûf ir hüffel über al, dâ sol ein borte liegen smal, vil wol gesenket hin zetal MS. 2,62. b. swâ der gürtel ir entsleif, diu hüffel den mit senfte hielten Türl. Wh. 137. b. und er mit der hant zetal ab gein dem heuflin (hüffelîn) sreifet Loh. 79.