Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hûbelîn mhd. st. n.
mhd. st. n., nhd. häublein; mnl. huvelijn.
hubelin: nom. sg. Gl 3,226,3 (SH a 2, Graz 859, 13. Jh.). 395,17 (Hildeg.).
(Bischofs-)Mütze: hubelin cydarim (mitra vel pilleus) episcopi [Hbr. II,204,18] Gl 3,226,3 (4 Hss. huotilîn). biscofeshubelin paiox infula 395,17 (nach Ahd. Wb. 1,1114 Syntagma, nach Gröger S. 292 Komp.; vgl. in diesem Glossar aber auch biscofesstab, -stuol als Komp., Ahd. Wb. 1,1114).