Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
hintlouf
zahlreichen Gl. seit Ende des 8./Anfang des
9. Jh.s, häufig im SH, WH:
‚Hirschkalb; ci-(mhd. hintkalp, nhd. veralt. hind-
polus (für capreolus?), damma, dammula,
hinnulus‘
kalb; ae. hindcealf). Vgl. Palander 1899:
108. S. hinta, kalb. – hintkalbaAWB f. n-St., nur
Gl. 1,530,16 (12. Jh., bair.):
‚junge Hindin;. S. hinta, kalba. – hintloufAWB mhd.
hinnulus‘
st. m., Gl. 3,545,7 (letztes Viertel des
13. Jh.s):
‚Wegwarte; solsequium‘(Cicho-
rium Intybus L.) (mndd. hintlōf). Vgl. Mar-
zell [1943–58] 2000: 1, 990. 995 f. – hintloufahintlou
faAWB f. ō(n)-St., in Gl. ab dem 11. Jh.:
‚Weg-(Cichorium Intybus L.) (as.
warte; ambrosia, apius silvaticus, cichoria,
heliotropium‘
hindilāpe [Gl. 5,46,13, Ende des 10./Anfang
des 11. Jh.s], mndd. hintlōpe). Vgl. L. Her-
modsson, SNPh 62 (1990), 81–83. S. hantag,
loub. – hintloufbluomeAWB? mhd. sw. m. f., Gl.
3,528,34 (Zeit unbekannt):
‚(Blüte der)(Cichorium Intybus L.).
Wegwarte; dionisia‘
Vgl. Marzell [1943–58] 2000: 1, 995. S.
hintlouf, bluomo, bluoma. – hintloufteAWB mhd.
sw. m., Gl. 3,529,5. 553,5 (Zeit unbekannt).
539,12. 540,6 (letztes Drittel des 13. Jh.s):
‚Wegwarte; cichoria, heliotropia‘(Cicho-
rium Intybus L.) (ält. nhd. hindläufte; Dt.
Wb. 10, 1412). Vgl. Marzell [1943–58]
2000: 1, 994 f. S. hantag, loub. – hintûnkalbAWB
n. a-St. (urspr. *-iz/az-St.), in Gl. ab der 2.
Hälfte des 12. Jh.s:
‚Hirschkalb, junges. Vgl. Palander 1899:
Hirschtier; hinnulus‘
108. S. hinta, kalb. – hintûnkalbaAWB f. n-St., Gl.
1,550,25 (1. Hälfte des 13. Jh.s, bair.):
‚junge. S. hin-
Hindin, junges Hirschtier; hinnulus‘
ta, kalba. – Ahd. Wb. 4, 1126 ff.; Splett, Ahd.
Wb. 1, 389. 437. 567; Köbler, Wb. d. ahd. Spr.
S1051hioban – hiofaltar, hiofoltar 1052
551; Schützeichel6 162; Starck-Wells 277 f.
XLIII; Schützeichel, Glossenwortschatz 4,
329 ff.