Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hersten sw. v.
hersten sw. v. ; mnd. mnl. harsten; ae. hirstan. — Graff IV,1042. herst-: 1. sg. -u Gl 2,26,26. 376,59 (-v); -in 4,202,18 ( sem. Trev., 11./12. Jh.; zur Endung vgl. Katara S. 45 ); ki-herst-it: part.prt. 1,279,59 ( Rd ); ge-: dass. 422,23 ( clm 19440 ); -id-: acc.pl.m.n. -a 2,611,20; -e 712,21; ki-hersta: part.prt. ( acc. sg. f.? oder n.? ) 263,26 ( Schlettst., 12. Jh.; wohl mit Synkope aus -tita, s. Bed.teil ). — ki-her s dit: part.prt. Gl 1,279,60 ( Jb ). gi-harstit: part.prt. Gl 1,346,50 ( M ); ge-: dass. 417,26 ( M ). Wohl verschrieben: hestrien: inf. Gl 1,298,52 ( Paris 2685, 9. Jh.; zu -…