Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
heimgart st. m.
st. m. — Graff IV,249. 951.
heim-gart: nom. sg. Gl 2,400,36; dat. sg. -]e 1,809,8 (M, 5 Hss., 2 heī-). 2,177,54 (M, 6 Hss.). 277,6 (M, 2 Hss.); -]a 7 (M).
Platz, auf dem sich Menschen versammeln, Markt-, Dorfplatz: in heimgarte [(paterfamilias) vidit alios stantes] in foro [otiosos, Matth. 20,3] Gl 1,809,8. heimgarte [sunt nonnulli, qui ... primas salutationes in] foro [, primos in coenis recubitus ... quaerunt, Greg., Cura 1,1 p. 3] 2,177,54. zi heimgarte [si quis vestrum, fratres,] ad forum [aut fortasse ad balneum pergit, quem otiosum esse considerat, ut secum veniat invitat, Greg., Hom. I,6 p. 1455] 277,6; als Vok.-Übers. hierher auch: heimgart [Randgl. zu: publica sed requies privatis rure] foro [-que (Glosse: in villis et civitatibus) constat amicitiis, Prud., Psych. 755] 400,36 (vgl. z. gl. St. heime rure Gl 2,465,12).