Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
halsslagôn sw. v.
halsslagôn sw. v. , mhd. halsslagen, nhd. halsschlagen ; mnd. hal(s)slāgen, mnl. halsslaen. — Graff VI, 774. hals-slag-: inf. gen. sg. -onnes O 4,19,72 ( PV ); -ones ebda. ( F ); ge-: part. prt. -ot S 138,9 ( WB ). Npgl 89,10; gi-halslag-: dass. -ot S 138,8/9 ( BB ); ge-: dass. -ed 362,10. jmdm. ins Gesicht schlagen, jmdn. ohrfeigen: ich gloubo daz er ( Christus ) ... uone den Ivdon ... gispuen wart, gihalslagot wart S 138,9, ähnl. 362,10. ioh magnis quibvsdam (sumen michelmahtigen) gibet er stimulum carnis . a quo colaphizentur . ne extollantur in magnitudine reuelationum suarum (den gart des…