Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
halda sw. st. f.
sw. st. f., mhd. nhd. halde; mnd. halde; vgl. an. hallr m. — Graff IV,894.
Schwach: hald-: dat. sg. -un Gl 2,201,24 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.). 214,28. 767,4; acc. sg. -un 1,276,30 (Jb-Rd). 487,16 (Rf).
Stark: hald-: acc. sg. -a Gl 2,249,21 (Berl. Lat. 4° 676, 9. Jh.; oder nom.?); nom. pl. -â Nb 310,13 [338,8].
Nicht eindeutig: hald-: nom. sg. -a Gl 1,587,14 (Ja). 3,116,27 (SH A, 3 Hss.). 207,49 (SH B). 231,11 (SH a 2). 297,36 (SH d). 315,2 (SH e). 332,34 (SH g, 3 Hss.). 607,25; -e 116,27 (SH A). 406,63 (Hd.); -] 116,28 (SH A, 15. Jh.).
Verschrieben: haldo: nom. sg. Gl 3,207,49 (SH B); habda: dass. 270,53 (SH b).
(Berg-)Abhang, abschüssige Gegend; Anhöhe: haldun [cumque ascenderent] clivum [civitatis, 1. Reg. 9,11] Gl 1,276,30. durh haldun [venerunt (die Soldaten)] per crepidinem [montis usque ad apicem, Jud. 7,3] 487,16. halda huahaldi [(ein Jude) qui ad Fundanum] clivum [perveniens, Greg., Dial. 3,7 p. 289] 2,249,21. in haldun [collibus erectis alte sita, sive iacenti planitie facilis] clivo [, seu vallibus horrens, Walahfr. p. 355,8] 767,4. halda clivus 3,116,27. 207,49. 231,11. 270,53. 297,36. 315,2. 332,34. 406,63. 607,25. tie selben geskihte . ih meino dero confluentię . machont tie halda . unde diu io ze tale sigenta rihti dero aho quos tamen vagos casus regunt ipsa declivia terrae . et defluus ordo lapsi gurgitis Nb 310,13 [338,8]; hierher wohl auch als Vok.-Übers.: halda [equus indomitus evadit durus, et filius remissus evadet] praeceps [Eccli. 30,8] Gl 1,587,14; — bildl.: haldun [ne imperfecti quique culmen arripere regiminis audeant, et qui in planis stantes titubant, in] praecipiti (Hs. -tio) [pedem ponant, Greg., Cura 1,4 p. 6] 2,201,23. 214,28.
Vgl. helda.