Eintrag · Mittellateinisches Wb.
habitus
2. habitus, -a, -um. 1 gener.: a qui habetur – bestehend (perf. pro praes.): MLWConc. Karol. A 16B p. 104,21 in sancto -ohabito cenobio virorum et puellarum. MLWCasus Geng. p. 100,9 contra antiquam, -amhabitam, quietam possessionem. MLWDipl. Karoli M. 160 p. 377,19 (spur.) in hac ... civitate Asculana volo institutam et a-amabitam kameram nostram augustam. al. v. et MLWMLWl. 40. 44.usu subst. in iunctura numquam -ahabita (‘nie Dagewesenes’): MLWTransl. Libor. I 17 magis ... solemus mirari, cum dantur nova et numquam -ahabita, quam cum amissa et perdita restaurantur. b locut. iam, modo -ushabitus i. q. iam nominatus – bereits erwähnt, genannt: MLWDipl. Otton. III. 315 iam -ushabitus venerandus antistes Heinricus. 361 p. 790,26 curtem modo -amhabitam ... tradidimus. MLWChart. civ. Wratisl. 18 p. 15,36 post incendium iam -umhabitum. p. 15,39 Hermannus ... ius possessionis molendini iam -ishabitis fratribus resignavit. 2 philos. i. q. adiacens – sich (unmittelbar) anschließend: MLWAlbert. M. metaph. 1,3,10 p. 40,28sqq. isti (sc. Anaxagoras et Hermotimus quaesiverunt) ‘-um’habitum (p. 984b,11 ἐχομένην) sive consequens ‘principium’ ...; -umhabitum ... principium dico id, quod eqs.