Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
gründonnerstag m.
gründonnerstag , m. , in adject. form der grüne donnerstag bereits im hohen mittelalter, vgl. th. 2, 1252 f. und grün II A 1 b ( sp. 646), dazu noch: ( Christus ) an den grunen dunresdag sin cleit ouch hine zu dune plag nach dem abentdisse Elisabeth 2921 vgl. 2940 Rieger; das was diu grœste fröude, die er bewîsede ûf ertrîch ûf deme grüenen dunrestage, do er sînen heiligen vrônen lîchamen gap sînen jüngeren pred. u. spr. dtsch. myst., zs. f. d. a. 8, 218 (bischof Albreht, Albertus Magnus ); an deme gruonen dnresten tage zs. f. gesch. d. Oberrheins 9, 432 ( urk. v. j. 1327); seit dem ende des …