Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
giliuben sw. v.
gi- liuben sw. v. , mhd. nhd. gelieben; mnd. gelêven, mnl. gelieven. — Graff II,59 f. ki-liup-: 3. sg. conj. prt. -ti Gl 2,206,24 ( S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh. ); ke-: 3. sg. prt. -ta 526,60 ( Bern 264, 9. Jh. ); gi-: 3. sg. -it 1,808,11 ( M, 4 Hss. ). Mayer, Griffelgl. S. 74,310 b ( Vat. Ottob. lat. 3295, 9. Jh. ); -at Gl 2,461,3 ( 2 Hss., 1 Hs. -iv- ; zu -at statt -it vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 509 ); 3. sg. conj. -e 177,34 ( M, 4 Hss., darunter clm 21525, 9. Jh.; 2 Hss. -iv-); inf. -en 130,26 ( M, 3 Hss. ); -in 27 ( M, clm 6242, 9. Jh.; -iv-); -an 26 ( M; -iv-); 3. sg. prt. -ta Mayer, Glossen…