Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gilid st. n. (auch m.?)
st. n. (auch m.?), mhd. gelit, glit (st. n., auch st. m. pl.), nhd. glied n.; mnd. gelit n. — Graff II,189.
Neutr.: ge-lid: nom. (oder acc.?) sg. Gl 4,36,42 (Ink.); g-lid: nom. pl. 3,72,49 (SH A, 15. Jh.); -lit: nom. sg. 223,70 (SH a 2, 2 Hss.). — gi-lith: nom. pl. Gl 1,551,15 (M, 2 Hss.); ge-: nom. sg. 3,392,19 (Hildeg.).
Mask. (?): ge-liden: dat. pl. S 366,2,9 (Merseb.; mit früher Abschwächung der Endg. in der i-Dekl. (?), vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 215 Anm. 6).
Körperglied; Gelenk, Gefüge der Glieder: gilith iuncturae [femorum tuorum, sicut monilia, quae fabricata sunt manu artificis, Cant. 7,1] Gl 1,551,15 (8 Hss. lidugilâz). glid membra quae corporis partes sunt [Hbr. I,131,211] 3,72,49 (5 Hss. lid). gelit articulus 223,70. galich menbrum 392,19. articulum compages 4,36,42 (1 Hs. lid). bluot zi bluoda, lid zi geliden, sose gelimida sin S 366,2,9.
Abl. gelidelîn mhd.