Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gilengen sw. v.
sw. v., mhd. gelengen; mnl. gelengen; ae. gelengan. — Graff II,230.
c-leng-: part. prs. nom. sg. m. -in Gl 2,490,22 (zur Synkope des Vokals vor l vgl. Ahd. Gr.15 § 71 Anm. 4); gi-: 1. sg. -o 4,156,61 (Sal. c); -e 120,44 (Sal. a 2); inf. -an 2,659,51. 669,60; 3. sg. prt. -ote 1,749,9 (M, clm 22201, 12. Jh.; zu Bindevokal -o- u. Beseitigung des Rückumlautes vgl. Matzel § 70 b. 41 c); -lego: 1. sg. 4,120,44 (Sal. a 2; zu -g- für ng vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 281).
gi-lanchta: 3. sg. prt. Gl 1,749,9 (M); -lancta: dass. 8 (M, 4 Hss.). 1) etw. zeitlich ausdehnen, in der Dauer verlängern: gilancta protraxit [-que sermonem usque in mediam noctem, Acta 20,7] Gl 1,749,8. gilengo protraho 4,120,44. 156,61; hierher wohl auch, in freier Wiedergabe: clenginter [(maiestas, pietas, bonitas Christi) regnum continuat ...] texens [perpetuis saecula saeculis, Prud., H. ad inc. luc. (V) 164] 2,490,22; vielleicht auch: gilengan [tanto me impensius aecum est consulere atque omnis metuentem] expendere (von der Hd. des Glossators in extendere korr.) [casus, Verg., A. XII,21] 669,60 (auf ausführliche Erwägungen bezogen; oder Vok.-Übers.?). 2) etw. aufschieben, hinauszögern: gilengan [at] trahere [atque moras tantis licet addere rebus, Verg., A. VII,315] Gl 2,659,51 (vgl. ostendit deos retardare posse fata, Serv.).
Abl. gilengida1.