Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gilang adj.
adj.; as. gilang; ae. gelang; zur unterschiedlichen Etym. von gilang u. lang vgl. Heidermanns, Primäradj. S. 360—362. — Graff II,224 f.
gi-lanker: nom. sg. m. OF 3,6,25. — ka-lang-: gen. pl. m. -ero Gl 2,329,75 (clm 14747, 9. Jh.); acc. pl. m. -e 1,15,19 (Ra); ke-: dat. pl. -em 736,37. ebda. (-ē; beide S. Paul XXV a/1, 8./9. Jh.); gi-: nom. sg. m. -er O 2,7,23. 3,6,25 (PV). — ki-lagvn: wohl dat. sg. f. Gl 2,593,54 (11. Jh.; zu -g- für ng vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 281).
gilanger Gl 2,656,52, korr. in gileganer, s. liggen.
verwandt, angehörig, auch substant.: kalange adfinitos Gl 1,15,19 (übers. unter Einfluß von adfinitas, vgl. Splett, Sam.-Stud. S. 31). suahton inan untar kelangem kelangem .. chundem requirebant eum inter cognatos, et notos [Luc. 2,44] 736,37 (zur Doppelschreibung vgl. Voetz, Lukasgl. S. 137 f.). kilangvn [non timet ensem exerere atque caput socio mucrone ferire, de] consanguineo [rapturus vertice gemmas, Prud., Psych. 473] 2,593,54; mit Dat. d. Pers./Sache: chuenun sippia kalangero [in dextero oculo, et in dextera manu, fratrum, uxorum, et liberorum, atque] affinium [et propinquorum monstratur affectus, Hier. in Matth. 5,29. 30 p. 39] 329,75. thero zueio ander was Petruse gilanger, bruader sin gimuater O 2,7,23, ähnl. 3,6,25.
Abl. gilengida2.