Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
gevuoge adv.
1. auf angemessene, passende weise. werbt gevuog (mit abgeworfenem e) Parz. 710,8. genuoc gevuoge rüeret mich disiu rede Barl. 154,1 Pf. — superl. sô er gevüegeste möhte myst. 335,18.
2. mit geschick oder kunstfertigkeit. wie gefuoge er kunde slieʒen Walth. 45, 24. Gâwân schreip gefuoge mit der hant Parz. 625,15.