Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
gevellec adj.
1. passend, angemessen, angenehm. idoneus sumerl. 27,25.
>a. ohne dativ. er gap dem helfenbeine und dâ bî dem gesteine sîn gevellige stat Er. 7539. daʒ disiu suone wære gevellic u. gebære Trist. 11388. 5420. ein gevellic zît Barl. 182,13. schausp. d. MA. 1,62. ein gevellige wîʒe angemessene strafe Roth pred. 46. sô ist daʒ gevellic H. zeitschr. 9,17. myst. 333,20. — si wâren sô gesellic und alsô gar gevellic Engelh. 798.
b. mit dativ. eine stat diu mir (mir fehlt A) gevellic sî Gregor. 2800. ein walt der iu dar zuo gevellic sî Trist. 12734.
2. gefällig. das ich ûch werde gevellig sîn Dioklet. 3671. vgl. 5604. leseb. 1038,27. 1040,11.